«بسیاری از باغ‌های کلبه‌ای بیابان‌های اکولوژیک هستند»
برلین با بیش از هفتاد هزار قطعه، پایتخت باغ‌های کلبه‌ای آلمان است، اما برنامه‌ریز منظر جنیفر شولتس از دانشگاه پوتسدام می‌گوید بسیاری از این قطعات مرتب و پر از چمن، زیستگاه چندانی ارائه نمی‌دهند؛ کاشت متراکم‌تر، مالچ برگی و ذخیره آب می‌تواند آن‌ها را در برابر تغییرات اقلیمی مقاوم‌تر کند.
برلین با بیش از هفتاد هزار قطعه باغ کلبه‌ای که بیش از دو هزار و نهصد هکتار را در بر می‌گیرد - حدود سه درصد از مساحت شهر - پایتخت باغ‌های کلبه‌ای آلمان به شمار می‌رود. به دست آوردن یک قطعه دشوار است و کسانی که آن را دارند باید با پیامدهای تغییرات اقلیمی و گاهی با قوانین سخت‌گیرانه باغ‌ها کنار بیایند.
جنیفر شولتس، برنامه‌ریز منظر از دانشگاه پوتسدام که هدایت یک پروژه پژوهشی درباره باغ‌های جنگلی شهری را بر عهده دارد، در گفت‌وگو با rbb24 می‌گوید باغ‌های کلبه‌ای برای شهر بسیار ارزشمندند، زیرا به عنوان کریدورهای سبز عمل می‌کنند که آب را ذخیره و هوا را خنک می‌کنند، و همچنین فضاهایی اجتماعی هستند - «روستاهای کوچک درون شهر بزرگ». اما بسیاری از قطعات مرتب و تمیز با چمن‌های کوتاه، «بیابان‌های اکولوژیک» هستند که هیچ محیطی برای لانه‌سازی پرندگان یا حشرات فراهم نمی‌کنند.
توصیه او این است: کاشت متراکم‌تر با درختان، بوته‌ها و گیاهان پوششی متنوع؛ باقی گذاشتن گیاهان خشک‌شده سر پا و پوشاندن خاک با برگ برای ساخت هوموس و نگهداری آب؛ جمع‌آوری آب باران در بشکه‌ها، ایجاد گودال‌های کوچک، مالچ‌پاشی باغچه‌ها با کاه یا برگ، و جایگزین کردن چمن با بوته‌ها و درختان سایه‌انداز. او از کاشت لورو گیلاس، توجا و علف مرغی خودداری می‌کند.
شولتس از این قاعده که بخشی از هر قطعه باید به کشت میوه و سبزیجات اختصاص یابد حمایت می‌کند و به ارزش آموزشی آن برای تغذیه سالم و مقابله با هدررفت مواد غذایی اشاره می‌کند. او باغ‌های جنگلی شهری در برلین-بریتس را - یک پارک باغ کلبه‌ای به مساحت بیست‌وهشت‌هزار مترمربع با یک باغ جنگلی مشترک، یک پارک خوراکی و قطعات باغ جنگلی، که در آن قطعات را می‌توان به خانوارهای مشترک نیز اجاره داد - به عنوان الگو معرفی می‌کند و خاطرنشان می‌سازد که از ژوئن، مقررات اداری برلین همچنین اجازه ایجاد باغ‌های اجتماعی درون قطعات باغ کلبه‌ای را می‌دهد.
او به گروه‌های باغداری توصیه می‌کند از انعطاف‌پذیری اساسنامه‌های خودشان استفاده کنند، حصارهای میان قطعات را بردارند و درختان میوه را در امتداد مسیرها برای استفاده عمومی بکارند.
