داروی جدید کاهش وزن، پترلینتاید، در دوزهای بالاتر بیش از ۱۰ درصد کاهش وزن ایجاد می‌کند، آن‌هم با عوارض جانبی بسیار کمتر از داروهای GLP-1

یک کارآزمایی بالینی بین‌المللی فاز ۲ نشان داد پترلینتاید، داروی جدید ضدچاقی مبتنی بر هورمون آمیلین که به‌صورت تزریق هفتگی مصرف می‌شود، طی ۴۲ هفته و بسته به دوز مصرفی، باعث کاهش وزنی بین ۸.۷ تا ۱۰.۷ درصد وزن بدن شده است؛ در هر یک از سه دوز بالاتر، این کاهش وزن از ۱۰ درصد فراتر رفت. در این کارآزمایی ۴۸۵ نفر مبتلا به چاقی در ۳۲ مرکز در آمریکا، لهستان و رومانی شرکت داشتند و پنج سطح دوز هفتگی از ۱.۰ تا ۹.۰ میلی‌گرم، همراه با مشاوره استاندارد سبک زندگی، آزمایش شد. گروه دریافت‌کننده دارونما (پلاسبو) به‌طور میانگین ۱.۷ درصد از وزن بدن خود را از دست دادند.

آمیلین هورمونی است که از پانکراس ترشح می‌شود و با مکانیسم‌هایی که تا حدی مستقل از مسیر اینکرتین است —مسیری که داروهای GLP-1 مانند سماگلوتاید و تیرزپاتاید از آن استفاده می‌کنند— به تنظیم اشتها کمک می‌کند. از آنجا که پترلینتاید به شیوه‌ای متفاوت عمل می‌کند، میزان عوارض گوارشی آن به‌طور قابل‌توجهی کمتر بود: تنها ۱.۵ درصد از شرکت‌کنندگانی که پترلینتاید دریافت کرده بودند، به‌دلیل عوارض گوارشی به‌طور دائم مصرف دارو را قطع کردند؛ در مقایسه با حدود ۳۷ درصد از قطع مصرف داروهای GLP-1 که در یک کارآزمایی پیامدهای قلبی‌عروقی سماگلوتاید به عوارض گوارشی نسبت داده شده بود. تهوع شایع‌ترین عارضه جانبی بود (۲۰ درصد در گروه پترلینتاید در برابر ۶ درصد در گروه دارونما)، در حالی که میزان استفراغ، اسهال و یبوست پایین و تا حد زیادی مشابه بین گروه دارویی و دارونما بود. هیچ موردی از مرگ گزارش نشد.

این یافته‌ها در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) در میلان ارائه و در نشریه The Lancet Diabetes & Endocrinology منتشر شد. نویسندگان این مطالعه، از جمله پروفسور تیموتی گارویِ از دانشگاه آلاباما در بیرمینگام، می‌گویند در صورت تأیید نتایج در کارآزمایی‌های فاز ۳، پترلینتاید می‌تواند به گزینه‌ای خط اول برای کنترل بلندمدت وزن تبدیل شود—چه به‌عنوان جایگزین و چه در ترکیب با درمان‌های مبتنی بر GLP-1. این مطالعه توسط شرکت Zealand Pharma تأمین مالی شده بود.