مقاله‌ای از سال ۱۹۶۰ که پیش‌بینی می‌کرد جمعیت جهان در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶ به بی‌نهایت می‌رسد، دوباره در اینترنت سر زبان‌ها افتاد

مقاله‌ای که در ۴ نوامبر ۱۹۶۰ در نشریه Science با عنوان «Doomsday: Friday, 13 November, A.D. 2026» منتشر شد، با نزدیک شدن به تاریخ پیش‌بینی‌شده‌اش بار دیگر توجه‌ها را به خود جلب کرده است. این پژوهش را هاینتس فون فورستر، پاتریشیا ام. مورا و لارنس دبلیو. آمیوت نوشته‌اند؛ آنان روندهای تاریخی جمعیت در طول دو هزار سال گذشته را بررسی کردند و مدلی ریاضی ساختند که نشان می‌داد ادامهٔ رشد در همان مسیر، دقیقاً در این تاریخ به یک تکینگی (نقطه‌ای که مدل دیگر مقدار متناهی ارائه نمی‌دهد) خواهد رسید.

پستی در Threads که تصویری از این مقاله را به اشتراک گذاشته بود، بیش از ۶۵۰ لایک و بیش از ۱۳۰ بازنشر گرفت. نویسندهٔ این پست بعداً گفت که از این‌که تعداد زیادی از افراد این پیش‌بینی را جدی گرفته‌اند، شگفت‌زده شده است. واکنش‌ها از شوخی‌هایی درباره تاریخ‌های جایگزین برای پایان جهان تا مقایسه با هشدارهای آخرالزمانی پیشین که هرگز محقق نشدند، متفاوت بود؛ هرچند دست‌کم یک کاربر پذیرفت که رشد بی‌رویهٔ جمعیت می‌تواند پیامدهای واقعی داشته باشد، حتی اگر تعیین تاریخ دقیق آن ممکن نباشد.

این مدل هیچ ادعایی درباره یک فاجعهٔ فیزیکی واقعی ندارد؛ بلکه صرفاً پیش‌بینی ریاضی از آن چیزی است که اگر الگوهای رشد گذشته بدون تغییر ادامه می‌یافتند، رخ می‌داد. آلن مک‌ایچرن، تاریخ‌دان، در مقاله‌ای که اکتبر گذشته در نشریه The Conversation نوشت، خاطرنشان کرد که این مدل تا حدود سال ۱۹۹۳ به‌طور شگفت‌آوری با ارقام واقعی جمعیت هم‌خوانی داشت، اما از آن پس ارقام واقعی از پیش‌بینی‌ها عقب افتادند. کاهش نرخ زاد و ولد بخش عمدهٔ این شکاف را توضیح می‌دهد: نرخ زاد و ولد جهانی امروز کمتر از نیمی از میزان آن در سال ۱۹۶۰ است. از آنجا که این مدل بر اساس برون‌یابی روندهای تاریخی ساخته شده بود و تغییرات آیندهٔ باروری را در نظر نمی‌گرفت، فرضیاتش به‌تدریج از واقعیت فاصله گرفت و همین امر ۱۳ نوامبر را بیشتر به یک پیامد ریاضی تبدیل می‌کند تا یک موعد علمی اثبات‌شده.