یخ دریایی زمستانی قطب شمال می‌تواند بسیار بیشتر از پیش‌بینی مدل‌ها کاهش یابد

پژوهشی تازه که در نشریه Nature Geoscience منتشر شده، از شواهد یک دوره گرم حدود ۶۰۰۰ سال پیش برای آزمون ۲۷ مدل آب‌وهوایی استفاده کرده و آن‌ها را ناکافی یافته است. پژوهشگران نشانگرهای زیستی شیمیایی ساخته‌شده توسط جلبک‌ها را که در هسته‌های رسوبی اقیانوس منجمد شمالی از دوره هولوسن میانی حفظ شده بودند، استخراج کردند؛ دوره‌ای که در آن تغییرات آرام در مدار زمین، توزیع نور خورشید را تغییر داد و پوشش یخ دریایی در قطب شمال را کاهش داد. این داده‌های نشانگر زیستی به تیم تحقیق امکان داد شرایط واقعی یخ دریایی زمستانی آن دوره را بازسازی کند. هنگامی که این بازسازی‌ها را با آنچه ۲۷ مدل برای همان دوره شبیه‌سازی کرده بودند مقایسه کردند، مشخص شد که مدل‌ها به‌طور مداوم میزان یخ زمستانی موجود را بیش از واقعیت برآورد کرده‌اند. این نتیجه اهمیت زیادی دارد: اگر مدل‌ها نسبت به شرایط گذشته بیش از حد خوش‌بینانه باشند، پیش‌بینی‌های آن‌ها برای آینده نیز ممکن است چنین باشد. با استفاده از بازسازی‌های گذشته برای تنظیم وزن نسبی هر مدل، پژوهشگران محاسبه کردند که یخ دریایی زمستانی قطب شمال می‌تواند حدود ۶۲۱٬۰۰۰ مایل مربع — یعنی نزدیک به یک میلیون کیلومتر مربع — بیشتر از پیش‌بینی‌های قبلی کاهش یابد. اگرچه عقب‌نشینی تابستانی یخ دریایی قطب شمال مدت‌ها بارزترین نشانه تغییرات آب‌وهوایی بوده، یخ زمستانی نیز اهمیت دارد: این یخ کنترل می‌کند که چه مقدار گرما از اقیانوس به اتمسفر می‌گریزد، و تأثیرات آن بسیار فراتر از منطقه قطبی گسترش می‌یابد. مارکو آکینو-لوپز، از نویسندگان همکار پژوهش و پژوهشگر Centro de Investigación en Matemáticas در مکزیک، در بیانیه‌ای از دانشگاه کمبریج گفت: «با استفاده از شواهد گذشته، اکنون می‌توانیم نقشه‌های قابل‌اعتمادتری از مکان‌هایی تهیه کنیم که یخ دریایی زمستانی قطب شمال احتمالاً در آن‌ها ناپدید خواهد شد.»