آن کارسن در اولین مصاحبه‌های نوبلش، آکادمی سوئدی را «دیوانه» خواند

در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶، نخستین مصاحبه‌های مفصل با آن کارسن، شاعر، کلاسیک‌شناس و مقاله‌نویس ۷۶ سالهٔ کانادایی که دو روز پیش از آن به‌عنوان برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات ۲۰۲۶ معرفی شده بود، در رسانه‌های بین‌المللی منتشر شد. کارسن در گفت‌وگو با شبکهٔ رادیو و تلویزیون دولتی ایسلند (RÚV) و با برگزارکنندگان جایزهٔ نوبل، درباره تصمیم آکادمی گفت: «همگی دیوانه‌اند» و این جایزه را «کمی دیوانه‌وار» توصیف کرد. او گفت هنگامی که تماس آکادمی رسید، در خانه‌اش در ریکیاویک مشغول جارو کردن آشپزخانه بوده و تنها به اصرار همسرش، رابرت کری، دوباره با آن‌ها تماس گرفته است. وقتی از او پرسیده شد نوبل چه تأثیری بر خوانندگانش خواهد داشت، پاسخ داد: «یک برچسب روی جلد کتاب‌هایم خواهم داشت.» او همچنین استدلال کرد که شعر برای این دوران شلوغ مناسب‌تر است: «به نظرم شعر احتمالاً در حال حاضر مفیدتر از نثر است، چون سریع‌تر است و همه عجله دارند.»

آکادمی سوئدی این جایزه را به کارسن اعطا کرد «به‌خاطر مجموعه‌آثار جسورانه و خلاقانه‌اش که در گفت‌وگویی سرزنده با سنت کلاسیک، شکل‌های تازه‌ای برای ادبیات معاصر آفریده است». کارسن که در تورنتو به دنیا آمده، از ادبیات یونان و روم باستان الهام می‌گیرد و در آثاری چون «اروس، تلخ و شیرین» (Eros the Bittersweet)، رمان منظوم «زندگینامهٔ سرخ» (Autobiography of Red) و «مردان در ساعات بیکاری» (Men in the Off Hours) - که در سال ۲۰۰۱ جایزهٔ گریفین کانادا را از آن خود کرد - شعر، مقاله و داستان را در هم می‌آمیزد.