پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر حاوی آنزیم در اعماق اقیانوس ظرف چند ماه حل می‌شوند

تیمی به سرپرستی پژوهشگران دانشگاه توکیو پلاستیک‌های کمپوست‌پذیری ساخته‌اند که سازوکار تجزیه خود را درون خود دارند: آنزیم‌های خشک‌شده با انجماد و مقاوم به گرما که مستقیماً در بافت پلاستیک جای گرفته‌اند. دانشمندان چهار نوع پلیمر — PBS، PBSA، PCL و PBAT — را به شکل فیلم و ریزدانه آزمایش کردند تا زباله‌های واقعی دریایی را شبیه‌سازی کنند.

دو آنزیم به کار رفت: لیپاز B از Candida antarctica و کوتیناز از Humicola insolens، که هر دو می‌توانند دمای بالای لازم برای ذوب و قالب‌گیری پلاستیک را بدون از دست دادن ساختار پروتئینی خود تحمل کنند. در آزمایش‌های آزمایشگاهی در عمق ۷۵۷ متری، سه نوع پلیمر با تنها ۳ درصد کوتیناز، ظرف پنج ماه تقریباً تمام جرم خود را از دست دادند، در حالی که نمونه‌های شاهد بدون آنزیم تقریباً هیچ تغییری نکردند. پلیمر چهارم، PBAT، در همان شرایط کمی بیش از ۱۲ درصد از جرم خود را از دست داد.

نکته کلیدی این است که آنزیم‌ها در عمق ۵۵۰۳ متری — یکی از عمیق‌ترین محیط‌های اقیانوسی — نیز کارآمد باقی ماندند و در آب‌های کم‌عمق ساحلی، غلظتی تنها ۰.۱ درصدی از آنزیم برای تسریع چشمگیر تجزیه کافی بود.

پژوهشگران هشدار می‌دهند که بهبود زیست‌تخریب‌پذیری دریایی به‌تنهایی پایداری زیست‌محیطی را تضمین نمی‌کند، اما این پژوهش راهی به سوی پلاستیک‌های یک‌بارمصرفی می‌گشاید که هر کجای اقیانوس که قرار گیرند، خود را تجزیه می‌کنند. نتایج این پژوهش در اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد و می‌تواند بر مذاکرات بین‌المللی درباره یک پیمان جهانی پلاستیک تأثیر بگذارد.