راننده اتوبوس سوئدی از انجام کار بی‌مزد پیش از شروع شیفت سر باز می‌زند و پرسش‌هایی درباره قانون کار آلمان مطرح می‌کند

گزارشی از روزنامه برلینر تسایتونگ (Berliner Zeitung) به پرونده پاتریک هیلرود (Patric Hillerudh)، راننده اتوبوسی از لیوستروی (Ljusterö) در نزدیکی استکهلم، می‌پردازد که از انجام هرگونه کار پیش از شیفت بدون دریافت دستمزد سر باز می‌زند. برنامه کاری او دو دقیقه برای خواندن گزارش‌های ترافیکی و امضای ورود، و پنج دقیقه دیگر برای پیاده‌روی تا اتوبوس مناسب، تنظیم صندلی و آینه‌ها، وارد کردن کارت رانندگی و دمیدن در دستگاه قفل الکل در اختیار او می‌گذارد. حتی در بهترین حالت، او تخمین می‌زند که حدود دو دقیقه با تأخیر به اولین ایستگاهش می‌رسد. بسیاری از همکارانش زودتر کار را آغاز می‌کنند تا از عجله جلوگیری کنند، اما هیلرود معتقد است که این کار پنهان می‌کند که برنامه زمانی چقدر فشرده طراحی شده است و رانندگان در عمل با دقیقه‌های بی‌مزد خود هزینه برنامه را تأمین می‌کنند.

این مقاله از پرونده او برای بررسی وضعیت حقوقی در آلمان استفاده می‌کند. دادگاه فدرال کار (Bundesarbeitsgericht، BAG) در سال ۲۰۱۲ (شماره پرونده 5 AZR 678/11) حکم داد که هر فعالیتی که به نفع کارفرما باشد، جزو ساعات کاری محسوب می‌شود، از جمله تغییر لباس به یونیفورم و پیاده‌روی تا محل کار. رأی دیگری از BAG در سال ۲۰۱۵ درباره شرکت حمل‌ونقل عمومی اشتوتگارت (شماره پرونده 1 ABR 76/13) تأیید کرد که این اصل شامل کارگران حمل‌ونقل نیز می‌شود. در برلین، توافق دسته‌جمعی حمل‌ونقل عمومی محلی — TV-N Berlin — ایجاب می‌کند که زمان لازم برای آماده‌سازی و پایان کار در ساعات کاری برنامه‌ریزی‌شده گنجانده شده و در برنامه‌های کاری نشان داده شود. در رأی جداگانه‌ای در سال ۲۰۰۹ (شماره پرونده 6 AZR 374/08)، راننده‌ای از شرکت BVG توانست ۲۲۳ دقیقه تأخیر را به‌عنوان ساعات کاری به‌حساب بیاورد؛ دادگاه حکم داد که تأخیرها جزو ریسک کارفرما است.

این مقاله به کارگران حمل‌ونقل توصیه می‌کند که زمان ورود و وظایف انجام‌شده را ثبت کنند. از زمان رأی BAG در سال ۲۰۲۲، کارفرمایان موظف به ثبت ساعات کاری هستند. همچنین به کارگران توصیه می‌شود که مهلت‌های قراردادی برای مطالبه زمان بی‌مزد را رعایت کرده و از شورای کارگری یا اتحادیه خود کمک بخواهند.