تلسکوپ فضایی سوئیفت ناسا پس از ناکامی در عملیات نجات، به‌سوی بازگشت کنترل‌نشده به اتمسفر زمین می‌رود

رصدخانه نیل گرلز سوئیفت ناسا که در نوامبر ۲۰۰۴ برای بررسی انفجارهای پرتوی گاما و دیگر پدیده‌های کیهانی پرتاب شد، پس از ناکامی یک ماموریت نجات رباتیک، به‌سوی زمین سقوط می‌کند. این فضاپیما سه ابزار علمی دارد: تلسکوپ هشدار انفجار (Burst Alert Telescope)، تلسکوپ پرتو ایکس (X-Ray Telescope) و تلسکوپ فرابنفش/نوری.

ناسا در ۲۰ اکتبر اعلام کرد که مدار سوئیفت به ۲۷۵ کیلومتر (۱۷۱ مایل) کاهش یافته و این رصدخانه با وزن حدود ۱۵۰۰ کیلوگرم (۳۳۰۰ پوند) دیگر قادر به جبران افزایش اصطکاک اتمسفری نیست. فضاپیما وارد حالت ایمن شد و تیم عملیاتی آن در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا فرمانی ارسال کرد که عملاً به فعالیت آن پایان داد. یک ماموریت نجات رباتیک که هدفش بالا بردن مدار سوئیفت بود، ناکام ماند و این تلسکوب را در مسیر بازگشتی کنترل‌نشده قرار داد که انتظار می‌رود در روزهای آینده رخ دهد. زمان دقیق و محل فرود آن همچنان نامعلوم است.

مدار سوئیفت از روی نواری در محدوده حدود ۲۱ درجه نسبت به خط استوا می‌گذرد؛ منطقه‌ای که بیشتر آن را اقیانوس تشکیل می‌دهد، اما از مناطق پرجمعیت آفریقا، جنوب و جنوب‌شرق آسیا و آمریکای لاتین نیز می‌گذرد. انتظار می‌رود بیشتر بدنه فضاپیما بسوزد: ابتدا پنل‌های خورشیدی و آنتن‌ها جدا می‌شوند و سپس بدنه اصلی در ارتفاع حدود ۷۸ کیلومتری از هم می‌پاشد. اجزایی که بیشترین احتمال سالم ماندن را دارند، شش چرخ‌واکنش سنگین آن هستند - چرخ‌های گریز از مرکز که برای هدف‌گیری تلسکوپ استفاده می‌شدند - به‌همراه قطعات مقاوم‌تری که از مواد گرماتاب مانند تیتانیوم، فولاد و شیشه ساخته شده‌اند. ناسا و تحلیل‌گران بازگشت به اتمسفر، خطر آن برای انسان‌ها را بسیار اندک توصیف می‌کنند.

این رویداد بار دیگر بحث گسترده‌تری درباره بازگشت‌های کنترل‌نشده به اتمسفر را برانگیخته است؛ کارشناسان اشاره می‌کنند که اکنون تعداد اجسامی که سالانه وارد اتمسفر می‌شوند، ده برابر بیشتر از پنج سال پیش است.