«سیلوسیبین التهاب را در بیماران پارکینسون کاهش می‌دهد، نخستین داده‌های انسانی نشان می‌دهد»
یک مطالعه آزمایشی کوچک که در نشریه JAMA Psychiatry منتشر شد، نشان داد دو جلسه مصرف سیلوسیبین پنج نشانگر التهاب را در بیماران پارکینسون به‌طور معناداری کاهش داد و این اثرات یک ماه پس از درمان نیز باقی ماند.
پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا در سان‌فرانسیسکو (UCSF) بخشی از نخستین داده‌های انسانی را منتشر کرده‌اند که نشان می‌دهد سیلوسیبین می‌تواند التهاب را در بیماران مبتلا به پارکینسون کاهش دهد؛ یافته‌ها در نشریه JAMA Psychiatry منتشر شده است.
در این کارآزمایی آزمایشی، ۱۲ بیمار پارکینسونی شرکت کردند که دو جلسه مصرف سیلوسیبین را تحت نظارت پزشکی دریافت کردند. پیش و پس از هر دو جلسه، آزمایش خون برای سنجش پنج مولکول سیگنال‌دهنده التهابی متفاوت انجام شد.
نتایج نشان داد سطح هر پنج نشانگر التهابی پس از درمان، در مقایسه با مقادیر پایه، به‌طور معناداری کاهش یافته و این کاهش حتی یک ماه پس از آخرین دوز نیز ادامه داشته است.
این تیم همچنین یک نشانگر خونی استرس میتوکندریایی را پیگیری کرد و دریافت که بهبود قابل‌توجهی بلافاصله پس از تجویز سیلوسیبین رخ می‌دهد، هرچند این بهبود در پیگیری بلندمدت‌تر مشاهده نشد.
این یافته‌ها با مطالعات آزمایشگاهی پیشین همخوانی دارد که نشان داده بودند داروهای روان‌گردان به گیرنده‌های سروتونین روی سلول‌های ایمنی متصل می‌شوند و می‌توانند پاسخ‌های التهابی را کاهش دهند.
تیم UCSF محدودیت‌های مهمی را پذیرفت: این کارآزمایی گروه کنترل نداشت، شرکت‌کنندگان می‌دانستند که سیلوسیبین دریافت می‌کنند، و نمونه ۱۲ نفره بسیار کوچک بود. از این رو نتایج باید مقدماتی در نظر گرفته شوند.
با این حال، این مطالعه یکی از نخستین مطالعاتی است که اثر ضدالتهابی را در انسان‌های زنده، و نه فقط در مدل‌های سلولی یا حیوانی، نشان می‌دهد و به مجموعه رو به رشد شواهدی می‌افزاید که نشان می‌دهد داروهای روان‌گردان ممکن است اهمیت درمانی‌ای فراتر از روان‌پزشکی داشته باشند؛ به‌ویژه در بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی که التهاب مزمن در آن‌ها نقش کلیدی دارد.
