تلسکوپ جیمز وب سه سیاه‌چاله را درون یک کهکشان بسیار کهن کشف کرد

تیمی به سرپرستی مؤسسهٔ ماکس پلانک برای فیزیک فرازمینی (MPE) از کشف سه سیاه‌چالهٔ ابرپرجرم فعال که به‌طور هم‌زمان درون کهکشان J0148-4214 وجود دارند خبر داده است؛ این کهکشان بیش از ۱۲.۵ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد و دارای انتقال به سرخ z=۵.۰۲ است — به این معنا که ما آن را به‌همان شکلی می‌بینیم که حدود ۱.۲ میلیارد سال پس از مه‌بانگ وجود داشته است.

این کشف با استفاده از طیف‌نگار میدان یکپارچهٔ NIRSpec در تلسکوپ فضایی جیمز وب انجام شد، که نشانه‌های گسیل هیدروژن متمایزی را شناسایی کرد که به‌جای یک سیاه‌چاله، به سه سیاه‌چالهٔ جدا از هم که به‌طور فعال ماده می‌بلعند اشاره دارد.

دو سیاه‌چاله نزدیک به مرکز کهکشان قرار دارند و تنها ۶۲۰ سال نوری از یکدیگر فاصله دارند، در حالی که سومی حدود ۵٬۵۰۰ سال نوری دورتر قرار گرفته است. جرم تخمینی آن‌ها به ترتیب ۸۰ میلیون جرم خورشیدی (بزرگ‌ترین)، ۲ میلیون جرم خورشیدی و ۶۰۰ هزار جرم خورشیدی (کوچک‌ترین) است.

نکتهٔ قابل‌توجه این است که کوچک‌ترین سیاه‌چاله — با تنها ۶۰۰ هزار جرم خورشیدی — ماده را با سرعتی بسیار بیشتر از آنچه مدل‌های نظری پیش‌بینی می‌کنند جمع می‌کند و از حد ادینگتون فراتر می‌رود، که نشان‌دهندهٔ سازوکار رشدی نامعمول در جهان اولیه است.

انتظار می‌رود دو سیاه‌چالهٔ مرکزی طی چند صد میلیون سال آینده با یکدیگر ادغام شوند.

این یافته در نشریهٔ Astronomy منتشر شده و به توضیح این موضوع کمک می‌کند که سیاه‌چاله‌های ابرپرجرم چگونه در جهان اولیه این‌قدر سریع تا این اندازه بزرگ شده‌اند.