پژوهش: بررسی نقاط بی‌بازگشت اقلیمی نامتوازن است و نقاط کوری در سیستم‌های با گرمایش سریع وجود دارد

پژوهشی که در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ در نشریه PNAS منتشر و مورد توجه قرار گرفت، نشان می‌دهد که توجه علم اقلیم‌شناسی به سیستم‌هایی که بیشترین احتمال سوق‌دادن کره زمین به وضعیتی تازه را دارند، به‌طور نامتوازن توزیع شده است. پژوهشگران ۲۰٬۷۳۶ مقاله علمی درباره ۱۴ «عنصر بی‌بازگشت» اقلیمی را از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ بررسی کردند و دریافتند که تنها حدود ۸.۱ درصد از این مقاله‌ها به‌طور صریح به پویایی‌های بی‌بازگشتی مانند ناگهانی‌بودن یا برگشت‌ناپذیری پرداخته‌اند.

بیشترین توجه بر یخپوش گرینلند و گردش واچرخشی نصف‌النهاری اقیانوس اطلس (AMOC) متمرکز بوده است، در حالی که ذوب ناگهانی پرمافراست برئال و گردابه شبه‌قطبی شمال اقیانوس اطلس با وجود داشتن آستانه‌های گرمایشی تخمینی مشابه و پایین - حدود ۱.۵ درجه سلسیوس بالاتر از دوران پیش از صنعتی‌شدن برای پرمافراست و گرینلند، و حدود ۱.۸ درجه سلسیوس برای گردابه شبه‌قطبی - مطالعات به مراتب کمتری به خود دیده‌اند.

نویسندگان این پژوهش هشدار می‌دهند که ارزیابی‌های ریسکی که به گزارش ارزیابی هفتم (AR7) آینده هیئت بین‌دولتی تغییر آب‌وهوا (IPCC) و مذاکرات اقلیمی کنفرانس COP31 در آنتالیا در ماه نوامبر راه می‌یابند، ممکن است به‌طور نظام‌مند برخی از خطرناک‌ترین و کم‌شناخته‌ترین بازخوردهای سیستم زمین را کمتر از واقعیت نمایش دهند. این مقاله تنها چند روز پیش از نشست عمومی IPCC در آدیس‌آبابا که قرار است درباره زمان‌بندی AR7 تصمیم‌گیری کند، منتشر شد و به همین دلیل از اهمیت سیاستی غیرمعمولی برخوردار شده است.